Van trouwbelofte tot intentieverklaring

Er zijn landen waar het kerkelijk huwelijk ook juridische gevolgen heeft. In Nederland geldt dat al twee eeuwen niet meer. De positieve gevolgen daarvan dringen echter pas nu tot ons door. De meeste kerken staan open voor allerlei vormen van inzegening. En niets staat meer vast: je kunt het helemaal op je eigen manier doen. Van trouwbelofte tot intentieverklaring; van poezie tot bijbelgedeelte; van popmuziek tot samenzang; spontaan of sacraal: Alles is mogelijk. Trouwen is vieren dat je van elkaar houdt In die hoeveelheid aan alternatieven valt het misschien niet mee om helemaal jouw eigen vorm te vinden. KRIK biedt je de mogelijkheid om door middel van een aantal gesprekken tot een weloverwogen vorm te komen. Voor elkaar - door elkaar. Het is mogelijk om een volledig kerkelijke viering te organiseren als iets buiten alle gebouwen om ("in de kathedraal van ongekorven hout", noemde men dat vroeger, wat zoveel wil zeggen als: "In de buitenlucht"). Ivo de Jong was standhouder op Bruidsbeurzen en heeft daar over geschreven in Woord en Dienst. Via deze pagina kun je een paar trouwerijen "bezoeken" om sfeer te proeven: de bruidsparen weten er van en delen er graag iets mee. Je zult zien: er zit veel (huis)werk voor en van de koppels in! Dat komt er van: trouwen - op maat.. Dat we het zelf ook op onze eigen wijze gedaan heb, beschreef ik in de column "Trouwens", voor Witwedding; komt in februari 2011 uit.

Roelant en Loes trouwen

lees meer....

(artikel voor WitWedding)

boeket

Hoewel ik als predikant zo’n zestig paren zegende, ben ik zelf nooit voor de kerk getrouwd. Veel paren beginnen jaren tevoren met de organisatie. Ons huwelijk echter is in recordtijd gesloten, was privé, met slechts zes aanwezigen en eentje incognito. Toch, als ik over de hoofden van twee zoons heen nu alweer zeventien jaar terugkijk, kan ik het volmondig  beamen: mijn trouwdag is de mooiste tot nu geweest. 

Op schrikkeldag 1992 hebben Carien en ik elkaar leren kennen. Niet lang daarna ging ik als journalist twee jaar de wereld rond en het spande er om of we het aan zouden houden. Ik heb erg mijn best gedaan om haar te veroveren. Elke week heb ik haar een lange brief geschreven, iedere keer met prachtige postzegels er op. En toen ik terug kwam, zaten die allemaal in een prachtige wissellijst in haar thuis. Toen wist ik, dat het goed was, en werd het ook mijn huis. Kort daarop was Carien zwanger en omdat het burgerlijk huwelijk toen nog voordeliger uitpakte voor een kind, heb ik haar aangezocht; op de Gorsselse hei was dat.

Omdat Carien over zeven weken uitgeteld was, moest er snel getrouwd worden. Pas over een jaar zou het weer schrikkelen. 28 februari, een dag voor onze ontmoetingsdag leek ons de mooiste. Zo dus planden we ons huwelijk over vier weken, en het zou in Leeuwarden moeten gebeuren. Daar was ik geboren, dus trouwden we aan mijn kant, want we wonen nog altijd in de buurt van de hare.

Een paar dagen later en in blijde verwachting bel ik gemeente Leeuwarden: dat wij binnen vier weken willen (moeten) trouwen op de laatste van februari. Maar, en dat weet iedereen (behalve wij: het was voor ons de eerste keer): dat gaat zomaar niet. Volgens de Nederlandse wet (we wonen hier tenslotte niet in Las Vegas!) moet je minstens zes weken tevoren in ondertrouw. Of ik het formulier uit mijn woonplaats wil toezenden? Gelukkig ken ik een ambtenaar in mijn gemeente. Hem leg ik onze uitdaging voor. Hij legt na sluitingstijd de computer stil, zet de klok drie weken voor, print een geantedateerd formulier, en voilà: geen wettelijke bezwaren staan onze huwelijksdatum meer in de weg.

sluitingIn die geest zijn we op 28 februari getrouwd: met slechts onze ouders en Coen incognito als getuigen. Ik logeerde in Friesland, Carien had de avond tevoren de kinderkamer geverfd, ze toonde grinnikend de  verfspatten onder haar (nieuwe) trui.

Die dag zit de lente voor het eerst in de lucht. We hadden die dag alle tijd voor elkaar. Nog zie ik onze ouders vragen, praten, lachen. Sterker dan ooit tevoren voelden we, dat wanneer de wortels van de stamboom het goed met elkaar hebben, de vertakking  vast ook wel goed gaat. Lente; vlinders in de buik.

We maken een prachtige stadswandeling langs de plekken van mijn familie; eten gebak in de Prinsentuin waar ik als kind in matrozenpakje speelde. Mijn pa vertelt over zijn Elfstedentochten die hier eindigden, en eenmaal bij de Bleeklaan over de oorlog en hun fietsenmakerij en de illegale bonnendrukkerij ondergronds; over het Leger des Heils waar hij werd uitgezet toen hij zijn trompet misbruikte voor dixieland (“sja dat was voor hun de brede weg”). Onze ouders halen alle vier hun huwelijksdag op. Hoe weinig geld ze hadden en hoe duur het was, de zenuwen, de verplichtingen. Van mijn moeder hoor ik voor het eerst dat ze veel te jong is getrouwd, omdat je anders geen privacy kreeg.

Kortom. Het werd een ontroerende, intieme, onvergetelijke en ontspannen dag. Tenslotte bestellen we drie oude jenever; voor de dames twee glazen wijn en een glas water. Het was de tijd dat de echtgenieters nog illegaal rookten. Dit hebben wij mannenbroeders achter de kassa gedaan; een ritueel om te vieren dat we onszelf willen blijven en daar proostten we op, want: Yenever can tell.. 

Na het eten moet Carien met haar ouders Alfa terug naar thuis voor de eerste   zwangerschapsgymnastiek. Komt ze daar een collega tegen, die stomverbaasd opmerkt: “Maar - van wie dat dan!? En jij bent toch geeneens getrouwd?”

Carien heeft haar mond gehouden; het was ons vrolijk geheim. Na de gymnastiek ging ze zingend verder verven.

Trouwens: een kind is pas je ware trouwring. Vaak bekruipt me het vermoeden dat de kinderen die genen zijn die ouders aan elkaar koppelen. Dat ons trouwen een roeping was. Je bent in verwachting van de toekomst. Kinderen…

Wanneer er ver-schrikkelijke dagen zijn als we niet meer weten waarom we eigenlijk samen kwamen, helpt het om die, oppervlakkig gezien plotselinge, beslissingen van toen te herinneren (het schrijven van dit verhaal heeft me alvast een dikke zoen gebracht). Het was geen toeval. Trouwen doe je niet zo maar.

Zo staat onze trouwdag fier als een mijplaal boven water. Ieder jaar, maar eens in de vier jaar in het bijzonder, vieren we onze relatie - in de kleren van toen.

Trouwens: ze passen nog steeds.    

 

trouwfoto

 

kriklogo

 

Ds. Ivo de Jong
Gedempte Zalmhaven 651
3011BT Rotterdam

telefoon: 010-8415105
mobiel: 06-53 455 966
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.