Pinksteren volgt vijftig dagen na Pasen; Pentekosta is het Griekse woord voor vijftig, en Pente, pink, betekent vijf. Dus inderdaad: onze pink is familie van Pinksteren.

Met Pinksteren is iets aan de hand - en loopt er iets uit de hand.  

Joden spreken van het Oogst – of Wekenfeest, zeven weken na Pesach. Maar die boerenbasis is bij ons weg genomen. Daarom spreekt het veel mensen niet meer wezenlijk aan: het feest is gekerstend.

Toch bleek nog bij een straatenquête 10% te antwoorden: “uitstorting van de Heilige Geest”, en we zouden dat goed moeten rekenen - ook al denken gewone mensen dan eerder aan een koude douche.

Pinksteren heeft een nieuwe basis nodig.

Ik moest er gisteren aan denken, toen ik gisteren mijn derde vioolles kreeg. Mijn viool heb ik van mijn opa Klaas de Jong.  Lang geleden schreef ik daar een verhaal over: “De gevoelige Snaar”.

In mijn thuishuis hangt naast het instrument een grote foto van de jonge Klaas, met die oude viool.

Altijd al wilde ik zijn geest (over Pinksteren gesproken) oproepen door viool te leren.

Alleen - een accordeon lukt vrij gauw, blaasinstrumenten heb ik onder de knie, ik speel zes accoordjes gitaar, maar: viool? Ik ben nog steeds bij de strijkstok blijven hangen.

Gisteren, tijdens de les leerde ik het grote belang van de pink: “Daar stuur je mee”, sprak mijn leermeester Klaas (Yntema).

De pink: daar stuur je mee.

Die zin bleef hangen en stuurt daarmee dit stukje aan.

 Ik heb een handige naam, en daarin is mijn pink is voornaam: de pink is de I van Ivo. Op de foto (nee, echt!) een kleine (andere) Ivo; hij begreep het ook al. Bij de mudra's van de Hindu's betekent deze "handstand": goddelijke leraar. Dus, dat ik in dit vak terecht gekomen ben, stond al in de hand te lezen.   

gyan mudra

Gods pink dan is: de Heilige Geest. Lijkt klein, lijkt de jongste, maar: de pink stuurt Gods gevoelige snaar aan. Deze weken heb ik twee keer over Babel gepreekt. In dat verhaal daalt God neer om de talen te verwarren. Babel was een hiërarchisch opgebouwde stad (grote expositie in het Boijmans dit voorjaar, met als hart dat doek van Brueghel).

De schrijvers van het verhaal zagen de toren als machtspiramide. Koningkeizeradmiraal bovenin, de middenstanders en arbeiders daar onder. Belangrijk voor de uitleg is, dat het verhaal in de bijbel meteen na het verhaal van de zondvloed (en de regenboog, en Noach) komt: er waren machthebbers die het zaakje, en God incluis, niet vertrouwden en hoog en droog wilden blijven.

Die dictatuur moest volgens de schrijvers gedemocratiseerd worden. Ieder mens verdient een eigen stem, en: een eigen wijs.

“Kinderen van een vader / reikt elkaar de hand / waar wij mogen wonen / in welk streek of land / hoe wij mogen spreken / in welks tong of taal / kinderen van een vader / zijn wij allemaal”.

Het verhaal in het nieuwe testament speelt tijdens het Joodse Oogst – of Wekenfeest. Zak en as wordt vuur en vlam, grijs en grauw wordt bont en rood, kil loopt warm en: “Ieder wist zich aangesproken in zijn (of haar) eigen taal”. En daarin zien we dan Gods Hand. Pinksteren is vieren met 4 vingers en de pink, die stuurt..

In dat bijbelverhaal uit Handelingen wordt NIET één taal gesproken, maar: iedereen voelt zich persoonlijk aangesproken. De mensheid verwondert zich er over dat we elkaar kunnen verstaan! De metselaar en musicus, de dichter en de dominee, de hardloopster en de schaatster: ze krijgen respect voor elkaar en breken de hierarchie samen af, en slaan de handen in elkaar - omdat we ineens beseffen dat we elkaar nodig hebben, juist vanwege de diversiteit. De verhalen van Pinksteren en Babel vieren de democratie. Want democratie is alles behalve de terreur van de meerderheid over de minderheden.

Er stond afgelopen woensdag een prachtig bericht in de Trouw. Het ging over een watergevecht in hartje Tilburg na een oproep op feestboek. Op de begeleidende foto: kletsnatte, uitgelaten mensen; de meesten in rood of in het roze (pink, in het Engels; rood is, voor ingewijden, de Pinksterkleur). “Jong en oud, bekenden en onbekenden, bestoken elkaar anderhalf uur lang met water. Er is ijs, er is muziek en er zijn nog meer lachende gezichten. Alsof iedereen hasselbramen op heeft uit Annie M.G. Schmidts ‘Pluk van de Petteflet’.”

 

“Pinksteren heeft een nieuwe basis nodig”, schreef ik. Juist dank zij de verschillen vier je: dat je elkaar begrijpen kunt. Vier je, dat je vieren kan – je krampachtige opgewondenheid mag je laten vieren, los laten. Vier je dat de viool vier, maar de gitaar zes snaren heeft. Fluit je je adem in je sax. Vier je dat je zingen mag zoals je gebekt bent: wanneer iedereen dezelfde toon zingt, krijg je geen harmonie.

Pinksteren viert feestboek en whatsapp, mobieltjes, brieven en de vertaal app.

Pinksteren viert de vreemdeling in je midden. Op Pinksteren eet je Chinees, Indiaas of Libanees.

Met de geest van Pinksteren luister je naar Syriers, deel je hun leed en ga je begrijpen wat ze hier doen. Met Pinksteren kom je er achter dat ook jouw eigen stamboom een amalgaam van invloeden en vreemde smetten is.

Met Pinksteren pink je een traantje weg vanwege de schoonheid van alle kleuren van de regenboog. 

En dan nog dit. Op mijn toilet hangt een literaire scheurkalender. Daar las ik vanochtend het volgende: 

...en vandaar dat ik twee oude foto's van Chrissie's verjaardagsfeesje invoeg. Het is alweer ruim twintig jaar geleden, maar ik zou het zo weer doen, ook in de kerk. Alleen de ARBO verbiedt niet alleen waskaarsen, maar ook vuurwerk in de kerk.. 

kriklogo

 

Ds. Ivo de Jong
Pastoriedijk 198 
3195 HK Pernis

telefoon: 010-8415105
mobiel: 06-53 455 966
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Ruimte voor verschillende modules